BE Summer Of Love

Think Love ... Feel Love ... BE Love!

Human BE-IN 1967

Turn on ... Tune in ... Drop out!

De Human Be-In was een evenement dat gehouden is in het Golden Gate Park in San Francisco’s op 14 Januari 1967. Het was het begin van de Summer of Love, dat het Haight-Ashbury district tot het symbool van de Amerikaanse countercultuur en introduceerde het woord “psychedelisch.
 

Oorsprong

De Human Be-In concentreerde zich voornamelijk op de belangrijkste kreten van de countercultuur in de 60’s: persoonlijke kracht, een fatsoenlijke culturele en politieke samenleving, het leven in een commune, ecologische bewustwording, hoger bewustwording (met behulp van psychedelische drugs), accepteren van vrijblijvend drugsgebruik, en radicale liberale politieke bewustwording. De hippie beweging die ontstond uit onge´nteresseerde studenten communes rondom Stanford en Berkeley en in San Francisco’s beat generatie van dichters, jazz hippies, die tevens een zoektocht deden naar intu´tieve spontaniteit met afzetten tegen burgerklas moraliteit. Allen Ginsberg verpersoonlijkte de transitie tussen de beat en de hippie generaties

 
Evenement

De Human Be-In werd aangekondigd op het voorblad van de vijfde uitgave van de San Francisco Oracle als de “Gathering of the Tribes” voor een “Human Be-In”. De reden was een nieuwe wet in California om de psychedelische drug LSD te verbannen en die in zou gaan op 6 Oktober 1966. De sprekers op deze bijeenkomst waren allemaal uitgenodigd door Michael Bowen, hoofd organisator, en bestonden uit: Timothy Leary die tijdens zijn eerste optreden, de toon zette voor de middag met de beroemde spreuk “Turn on, Tune in, Drop out” en Richard Alpert (later bekend als “Ram Dass”), en dichters zoals Allen Ginsberg die mantra's zong, en Garry Snijder. Andere countercultuur goeroes waren komediant Dick Gregory, Lenore Kandel, Lawrence Ferlinghetti en Jerry Rubin. De Hells Angels, in de piek van hun “outlaw”reputatie, groepeerde de verloren kinderen. De Muziek werd verzorgd door lokale rock bands waaronder Jefferson Airplane, The Grateful Dead, en Quicksilver Messenger Service. “undergrondse chemist” Owsley Stanley zorgde voor massieve hoeveelheden van zijn “White Lightning” LSD, speciaal geproduceerd voor het evenement, om de aanwezige massa te voorzien.
De nationale media waren overweldigd. Niemand was het uiteindelijk met elkaar eens of er nu 20,000 of 30,000 mensen aanwezig waren. Al gauw werd iedere bijeenkomst een “-In” in wat voor vorm dan ook: Rowan en Martin’s Laugh-In komedie show verscheen ongeveer een jaar later d.d. 22 Januari 1968 op de NBC.
De Human Be-In werd later toegelicht door dichter Allen Cohen (die Michael Bowen assisteerde tijdens de organisatie, als een noodzakelijke bijeenkomst die de tegenovergestelde filosofische partijen van het huidige San Francisco bij elkaar brachten: aan de ene kant de Berkeley Radicalen, die neigde naar een militante beweging als antwoord op de politieke instelling van de U.S. m.b.t. de Vietnam oorlog, en aan de andere kant de niet-politieke Haight-Ashbury Hippies, die opriepen tot een vredig protest. Hun methode verschilde drastisch van elkaar, maar hun uiteindelijke doelen waren hetzelfde.
Volgens Cohen’s persoonlijke verslag zorgde de “organiserende Energy” van Michael Bowen voor een grote bijdrage tijdens het evenement. Tevens waren vele van Bowen’s persoonlijke connecties een sterke invloed op het karakter van het evenement.

De countercultuur die ontsprong tijdens de “Human Be-In” moedigde mensen aan om de autoriteiten aan de kaak te stellen wat betreft de burger rechten, vrouwen rechten, en consumenten rechten. De ondergrondse nieuwskranten en radio stationnen diende als een alternatief medium
 
 
Invloed

Na de Be-In ontstonden er vele digitale Be-In’s.

Een toonaangevend UK theater, Theater 11467, is vernoemd naar de datum van de Be-In; het Theater produceerde aansluitend het werk van Michael McClure die tijdens het event een toespraak hield. De 56 bar in Edinburgh, Schotland was voorheen vernoemd naar de Human Be-In.